Արարողության հոգեդինամիկ մեկնաբանությունը կպչուն վիճակների նևրոզի կառուցվածքում - Միքայելյան էրիկ (Բանբեր Երևանի համալսարանի. Փիլիսոփայություն, Հոգեբանություն, 2016)
Ինչպես հայտնի է, հոգեվերլուծության, ինչպես նաև անալիտիկ հոգեբանության մեջ արարողակարգը դիտվում է որպես ախտանիշ, կրկնվող գործողություններ կամ վարքի առանձին ձևեր, որոնք պարունակում են թերապևտիկ թաքնված գործառույթ: Հոգեվերլուծությունը արարողությունը համարում է նաև անձի սեռական կամ ագրեսիվ ակտիվության փոխարինում: Հոգեվերլուծությունը առանձնացնում է որոշակի չափանիշ, համաձայն որի՝ արարողությունը կպչուն է դառնում այն դեպքերում, երբ դրա իրականացման անհնարինությունը անձի մեջ ձևավորում է տագնապի, վախի զգացում ինչ-որ ողբերգական դեպքի սպասումից: Այդ տարանջատման չափանիշը զրկված է առարկայականությունից՝ չնայած դա բացահայտ է: Տագնապի զգացումը չի վերանում, քանի դեռ արարողությունը չի ավարտվել. այսպիսին է արարողության տարանջատման չափանիշը նորմայում նևրոտիկ արարողությունից: