Ապակառուցողական վարքի սոցիոմշակութային հիմունքները - Նահապետյան Օվսաննա (Բանբեր Երևանի համալսարանի. Փիլիսոփայություն, Հոգեբանություն, 2023)
Ժամանակակից աշխարհն ապրում է փոխակերպման արագընթաց և հակասական գործընթացներ, որոնք ազդում են մարդկային կյանքի բոլոր ոլորտների վրա: Այդ գործընթացները խորհելու այնքան նյութ է տալիս, որքան երբևէ չի տվել և ոչ մի ժամանակաշրջան: Որքան էլ որ դարաշրջանը գերհագեցված է գիտական հայտնագործություններով, չենք կարող չնկատել, որ հոգևորից (բարոյականից) դեպի սնանկ ռացիոնալության բացարձակացումն անհեռանկար և կործանարար է մարդկության համար: Միտքն առանց բարոյական ամբողջական վերահսկողության բավարարում է մարդկային անհատի ֆիզիկական գոյության ապահովմանն ուղղված կարիքները (հիմնականում կենսաբանական) և կարող է տանել անհատի բարյահոգեբանական հետընթացի: Հետարդյունաբերական հասարակություններում կործանարարության ծավալի աճը թերևս այն գինն է, որը մարդը վճարում է ավանդական նորմերի մերժման, բարոյական և էթիկական ուղենիշների անտեսման համար: Աշխարհում ընթացող պատերազմները, կատարվող ահաբեկչություններն ու, հեղափոխությունները, հանցավորության աճը և էկոլոգիական աղետները վկայությունն են, որ ներկայիս քաղաքակրթության բնութագրիչներն են դարձել ապակառուցողականությունն ու ագրեսիան: Անվիճելի է, որ այս ճգնաժամի աղբյուրը, շարժիչ ուժը և արդյունքը մարդն է։ Այս պարագայում անհրաժեշտ է հասկանալ, թե ինչպես է հնարավոր մի իրավիճակ, երբ մարդը, որպես ակտիվ գործող ստեղծագործական էակ, դառնում է կործանարար, ով զրոյացնում է սեփական գոյության հնարավորությունը: Եթե ապակառուցողական մշակույթ որդեգրած մարդը կանգ չառնի և չկարողանա գտնել «բանալի», որը հնարավորություն կտա մնալ ներկայում, ինչպես նաև բացելու մոտ ապագայի դուռը, ապա կարող է կործանել ոչ միայն իրեն, այլև ողջ մարդկությանը: