Ապակառուցողական վարքի սոցիոմշակութային հիմունքները - Նահապետյան, Օվսաննա (Բանբեր Երևանի համալսարանի. Փիլիսոփայություն, Հոգեբանություն, 2023)
Ժամանակակից աշխարհն ապրում է փոխակերպման արագընթաց և հակասական գործընթացներ, որոնք ազդում են մարդկային կյանքի բոլոր ոլորտների վրա:  Այդ գործընթացները խորհելու այնքան նյութ է տալիս, որքան երբևէ չի տվել և ոչ մի ժամանակաշրջան: Որքան էլ որ դարաշրջանը գերհագեցված է գիտական հայտնագործություններով, չենք կարող չնկատել, որ հոգևորից (բարոյականից)  դեպի սնանկ ռացիոնալության բացարձակացումն անհեռանկար և կործանարար է մարդկության  համար:  Միտքն առանց բարոյական ամբողջական վերահսկողության բավարարում է մարդկային անհատի ֆիզիկական գոյության ապահովմանն ուղղված կարիքները (հիմնականում կենսաբանական) և կարող է տանել անհատի բարյահոգեբանական հետընթացի:  Հետարդյունաբերական հասարակություններում կործանարարության  ծավալի աճը թերևս այն գինն է, որը մարդը վճարում է ավանդական նորմերի մերժման, բարոյական և էթիկական ուղենիշների անտեսման համար: Աշխարհում ընթացող պատերազմները, կատարվող ահաբեկչություններն ու,  հեղափոխությունները, հանցավորության աճը և էկոլոգիական աղետները վկայությունն են, որ ներկայիս քաղաքակրթության բնութագրիչներն են դարձել ապակառուցողականությունն ու ագրեսիան: Անվիճելի է, որ այս ճգնաժամի աղբյուրը, շարժիչ ուժը և արդյունքը մարդն է։ Այս պարագայում անհրաժեշտ է հասկանալ, թե ինչպես է հնարավոր մի իրավիճակ, երբ մարդը, որպես ակտիվ գործող ստեղծագործական էակ,  դառնում է կործանարար, ով զրոյացնում է սեփական գոյության հնարավորությունը: Եթե ապակառուցողական մշակույթ որդեգրած   մարդը  կանգ չառնի և չկարողանա  գտնել «բանալի», որը հնարավորություն կտա մնալ ներկայում, ինչպես նաև բացելու մոտ ապագայի դուռը, ապա կարող է կործանել ոչ միայն իրեն, այլև ողջ մարդկությանը:
Keywords: կյանքի մշակույթ; ապակառուցողական մարդ; ապակառուցողական վարք; ապակառուցողական շփում; մարդ-գազան; սոցիալական անմեղսունակություն