Ներհականիշությունը հայերենի բառապաշարում - Մկրտչյան Մկրտիչ (Բանբեր Երևանի համալսարանի. Բանասիրություն, 2025)
Ներհականիշությունը լեզվական երևույթ է, երբ միևնույն բառի մեկ իմաստը հակադրվում է մյուս իմաստին։ Այս երևույթը տարբեր ծավալներով առկա է գրեթե բոլոր լեզուներում, սակայն դրա առաջացման և զարգացման մասին հստակ պատկերացում չկա։ Ներհականիշության մասին ուսումնասիրություններ, նաև զուգադրական վերլուծություններ են կատարվել՝ հիմնվելով միևնույն լեզվաընտանիքի լեզուների, մեկ լեզվի, կամ էլ տարբեր լեզուների նյութի հիման վրա։ Լեզվաբանության մեջ ներհականիշների ըմբռնման, նկարագրման, դասակարգման մասին միասնական մոտեցում դեռևս չի ձևավորվել: Հայերենի նյութի հիման վրա ներհականիշության դրսևորումները դեռևս չեն ուսումնասիրվել, և այս հոդվածը փորձ է՝ լրացնելու այդ բացը։ Հոդվածում նախ տրվում են «ներհականիշություն» երևույթի բնորոշումները լեզվաբանական գրականության մեջ, ապա քանակական և նկարագրական մեթոդների միջոցով տարբեր խմբերում են դասդասվում ներհականիշություն ունեցող բառերը, որոնք քաղվել են Էդ․ Աղայանի «Արդի հայերենի բացատրական բառարան»–ից։ Հոդվածը կարևոր է ոչ միայն այն առումով, որ առաջին անգամ հայոց լեզվի նյութի հիման առանձնացվում են ներհականիշություն ունեցող բառերը, այլ նաև նրանով, որ այդ նյութը հետագայում կարող է օգտագործվել հայերենի դասավանդման, բառանագրության, հայերենի և օտար լեզուների զուգադրական ուսումնասիրությունների ժամանակ։