Թուրքիա. միջնորդ թե՞ խաղացող Ռուսաստանի և Ուկրաինայի դիմակայությունում - Հովհաննիսյան , Անուշ (Պատմություն և մշակույթ, 2023)
Թուրքիային հաջողվում է միաժամանակ լինել Ուկրաինայի և Ռուսաստանի ռազմավարական գործընկերը՝ չնայած այն հանգամանքին, որ այդ երկրները փաստացի պատերազմական վիճակում են գտնվում միմյանց հետ։ Թուրքիան հետևողականորեն դատապարտում է Ռուսաստանի կողմից Ղրիմի բռնակցումը և աջակցում է ՆԱՏՕ-ի ապագա անդամակցությանը Ուկրաինայի համար: Անկարան բանավոր կերպով դատապարտեց ռուսական ներխուժումը փետրվարի 24-ից գրեթե անմիջապես հետո, սակայն չմիացավ Ռուսաստանի դեմ պատժամիջոցներին։ Բայց հենց սկզբից նա ամեն կերպ փորձում էր դառնալ Մոսկվայի և Կիևի միջև խաղաղ բանակցությունների կազմակերպման գլխավոր միջնորդը։Անկարան իր համար շահեկան դիրք է գրավում՝ փորձելով օգուտ ստանալ այլոց կոնֆլիկտից։ Միաժամանակ Թուրքիան փորձում է մեծացնել իր քաղաքական ազդեցությունը՝ հանդես գալով բանակցություններում որպես միջնորդ, որպես մեծ «խաղաղարար»։ Թուրքիան իրեն դիրքավորում է որպես իրական տարածաշրջանային առաջնորդ, և թե՛ Ռուսաստանի, թե՛ Ուկրաինայի հետ հարաբերություններում փորձում է հետևել «բաժանիր և տիրիր» հնագույն սկզբունքին։ Ռեջեփ Թայիփ Էրդողանը ամենուր ձգտում է օգտվել Ռուսաստանի թույլ կողմերից և մեծացնել իր ազդեցությունը, ավելի ճիշտ՝ ներկայիս թուրքական իշխանությունների ընկալմամբ՝ «վերադարձնելու XIX դարի և XX դարի սկզբին իրենց կորցրած այդ ազդեցությունը»:Ինչո՞ւ է Անկարան իրեն այդպես պահում, որո՞նք են Թուրքիայի նախագահ Ռեջեփ Էրդողանի անձնական շահերն այս պատերազմում՝ նշված հարցերը կվերլուծվեն ներկայացվող հոդվածում։
Keywords: Ռուս-ուկրաինական հակամարտություն; Ղրիմի բռնակցում; Թուրքիա; Էրդողան; թուրք-ուկրաինական հարաբերություններ; ռուս-թուրքական «մրցակցային գործընկերություն»; պատժամիջոցներ; խաղաղարար միջնորդություն։