Քաղաքական համակարգի բարեփոխումը և սահմանադրական պետական կարգավորումը. ներդաշնակեցո՞ւմ, թե՞ հակասություններ - Ավագյան Ս․ (Բանբեր Երևանի համալսարանի. Իրավագիտություն, 2019)
Հետխորհրդային մի շարք պետությունների քաղաքական պրակտիկան ստիպում է պնդել, որ սահմանադրական պետական բարեփոխման գործընթացը վերաբերում է խնդիրների, որոնք կարող են հանդարտ լուծում ստանալ, և խնդիրների, որոնց լուծումը բնակչության աշխույժ մասնակցությունն է պահանջում: Տարբեր աստիճանի օպերատիվությամբ հետխորհրդային բոլոր պետություններն անցում կատարեցին բազմակուսակցական համակարգի, իրենց սահմանադրություններում ամրագրեցին մասնավոր սեփականությունը, ստեղծեցին սահմանադրական վերահսկողության մարմիններ: Բայց երբ ծագեցին իշխանություն իրականացնելու, քաղաքական ռեժիմի հետ կապված հարցեր, ակնհայտ դարձավ, որ դա քիչ է առնչվում սահմանադրաիրավական, այսինքն` պետական բարեփոխմանը: Դրա հետևանքով սկիզբ առան քաղաքական կատակլիզմներ, այսպես կոչված՝ գունավոր հեղափոխություններ: Հոդվածում եզրակացություն է արվում, որ պոզիտիվ սահմանադրաիրավական կարգավորումը պետք է լրացվի այնպիսի բաղադրիչներով, ինչպիսիք են` պետական իշխանության ամրությունն ու պետական կարգապահությունը, իշխանության բաց ու պատասխանատու լինելը ժողովրդի առջև, սեփականության ծառայելը մարդուն ու պետությանը, պետության հոգատարությունը մարդու նկատմամբ և քաղաքացու պարտականությունը` աջակցել պետությանը հանրային հարցերում, հասարակական կյանքի ժողովրդավարացումը, իրավունքների ու ազատությունների ժամանակին ամրագրումը՝ ի շահ հասարակության ու գիտատեխնիկական առաջընթացի, անհատի ինքնապատասխանատվությունը, յուրաքանչյուրի արժանապատվության հարգումը: