«ԻՐԱՎՈՒՆՔԻ ԿԻՐԱՌՈՒՄ» ՀԱՍԿԱՑՈՒԹՅԱՆ ՀԻՄՆԱՀԱՐՑԵՐԸ - Վաղարշյան Ա. (Բանբեր Երևանի համալսարանի. Իրավագիտություն, 2017)
Պետության դերն իրավական կարգավորման գործընթացում չի ավարտվում արգելքների, պարտականությունների կամ սուբյեկտիվ իրավունքների սահմանմամբ՝ դրանք նորմատիվ ակտերում ամրագրելով: Պետությունը, Վ. Վ. Լազարևի պատկերավոր արտահայտությամբ, «իրեն իրավունք է վերապահում նորից միջամտելու հասարակական հարաբերությունների իրավական կարգավորմանը, բայց արդեն ոչ թե ընդհանուր ձևով, այլ կոնկրետ հարաբերությունների, կոնկրետ կենսական իրադրությունների և իրական գործերի հարթության վրա»1: Հնարավոր չէ, օրինակ՝ ձեռք բերել անշարժ գույք, ստանալ որևէ պարգև առանց իրավասու պետական մարմնի որոշման, թեև առկա են նախադրյալները՝ օրենքը և օրենքով նախատեսված բոլոր պայմանները: Ուրեմն իրավական նորմերի մի մասն անխուսափելիորեն կենսագործվում է իրավակիրառման միջոցով: Պետության բնույթը՝ որպես իշխանավարման ապարատ, ենթադրում է իրավակիրառ գործունեության հնարավորություն և անհրաժեշտություն: Տվյալ դեպքում պետությունը հասարակական կյանքը կարգավորելու նպատակով որոշակի հարցերի լուծումը հանձնում է նախապես որոշված մարմինների իրավասությանը: