«Տառապանք», «ցավ» և «մարդկային գոյություն» հասկացությունները հոգեվերլուծության և փիլիսոփայության մեջ - Հարոյան, Նելլի (Բանբեր Երևանի համալսարանի. Փիլիսոփայություն, Հոգեբանություն, 2024)
Հոդվածում վերլուծվում է մարդկային գոյության եզակի ասպեկտը, որը կենտրոնական տեղ է գրավում փիլիսոփայական մարդաբանության մեջ՝ իր բազմաթիվ իմաստներով, հակասություններով, բարդություններով և դրա  էությունը լիովին հասկանալու անհնարինությամբ։  Դիտարկվում է կյանքի և մահվան ընկալման խնդիրը, մարդու թերարժեքության կենսաբանական և հոգեբանական բնութագրերը, սահմանային իրադրության առկայությամբ պայմանավորված մշտական ​​դեֆիցիտի վիճակը, որը պետք է հաղթահարվի կյանքը պահպանելու համար, ինչպես նաև վերջի անխուսափելիության գիտակցումը:Հոդվածում ներկայացված են մարդկային գոյության հիմնական բաղադրիչների համառոտ ակնարկը, ինչպիսին է տառապանքը, մի երևույթ, որը ցույց է տալիս վերափոխման ցանկությունը, անցումը գոյությունից դեպի չգոյություն, որպես սեփական ամբողջականության և վերջնականության փորձ: Մարդկային գոյության ողբերգությունը դիտարկվում է փիլիսոփա-աստվածաբան Գ.Նարեկացու տեսանկյունից:Տառապանքը՝ իբրև մարդու գոյության անհրաժեշտ բաղադրիչ՝ հանգամանալից քննարկվում է նաև էքզիստենցիալ փիլիսոփաների կողմից։ Վերլուծվում է ցավի փորձի առանձնահատկությունը, ինչը ցույց է տալիս, որ ցավի նկատմամբ զգայունությունը կարող է կապված լինել անհատի մշակութային և էթնիկական բնութագրերի հետ: Ցավը համարվում է կենդանի աշխարհի էվոլյուցիայի կարևոր հատկանիշ և մարդու գոյության հիմնական նշան, որը էական ազդեցություն ունի նրա գոյության վրա։ Դիտարկվում է  նաև կյանքի իմաստի հարցը էկզիստենցիալ փիլիսոփաների և հոգեվերլուծաբանների տարբեր տեսակետների համատեքստում:
Keywords: փիլիսոփայություն; հոգեբանություն; տառապանք; ցավ; ողբերգություն; մարդկային կեցություն; էքզիստենցիալիզմ; հոգեվերլուծություն; ճանաչողություն; կյանքի իմաստ; մղումներ