Երազի հայեցակարգը Վիկտոր Պելևինի պատմվածքներում - Գոնչար-Խանջյան Նատալիյա; Կարապետյան Ինգա (ԲԱՆԲԵՐ ԵՐԵՎԱՆԻ ՀԱՄԱԼՍԱՐԱՆԻ. ԲԱՆԱՍԻՐՈՒԹՅՈՒՆ, 2024)
Երազի ֆենոմենը էական է միջմշակութային առասպելի ընկալման համար և լայնորեն արտացոլված է կրոնա-փիլիսոփայական ուսմունքներում, պատմագրության և գեղարվեստական ​​գրականության մեջ: Երազը որպես լեյտմոտիվ, որպես սյուժեի հիմք կամ բարդ հանելուկ լուծելու բանալի գրականության մեջ հայտնվում է դրա առաջացման արշալույսին, հանդիպում է Պլատոնի, Արիստոտելի և չին փիլիսոփաների աշխատություններում, իսկ դաոսականի իմաստուն Չժուան Ցզիի հայտնի երազը դարձավ մի շարք գրական ստեղծագործությունների նախատիպը: Պոստմոդեռն գրականության մեջ լայնորեն կիրառվում է տեքստի մոդելավորման օնիրիկ մեթոդը, որն անվերջ թեմաներ ու սյուժեներ է հանում ոնիրոսֆերայից։ Այս հոդվածի թեման է՝ վաղ Պելևինի առանձին տեքստերը (պատմվածքներ և վեպեր), որոնց մշակութաբանական վերլուծությունը թույլ է տալիս լրացնել հանրաճանաչ պոստմոդեռնիստ գրող Վիկտոր Պելևինի ֆենոմենի ուսումնասիրության լայնածավալ քննադատական ​​բազան: Հոդվածի նպատակն է՝ համեմատական ​​և վերլուծական մեթոդների կիրառմամբ դիտարկել գրողի առանձին տեքստերը կրոնափիլիսոփայական (Սվեդենբորգ, Չաթրջի Բրաման, Ջոն Դոն) և հոգեբանական (Գրոֆ) հասկացություններին զուգահեռ, որոշել գրողի տեքստերի հիմնական առաջնահերթությունները և գեղարվեստական ստեղծագործական մոդելները ընտրված թեմայի համատեքստում: