Լեզվաոճական հնարների գործառույթները Պատրիկ Զյուսքինդի «Օծանելիք» վեպում - Նավասարդյան, Սյուզաննա (ԲԱՆԲԵՐ ԵՐԵՎԱՆԻ ՀԱՄԱԼՍԱՐԱՆԻ. ԲԱՆԱՍԻՐՈՒԹՅՈՒՆ, 2022)
Հոդվածի նպատակն է ուսումնասիրել և վեր հանել գերմանացի արձակագիր և դրամատուրգ Պատրիկ Զյուսքինդի «Օծանելիք» վեպի լեզվաոճական հնարները, նրանց առանձնահատկությունները, ինչպես նաև խոսքային կառուցվածքները, որոնք բնորոշ են տարբեր դարաշրջաններին։ Հետազոտության ընթացքում կիրառվել են վերլուծական և համեմատական մեթոդները: «Օծանելիք» վեպը լայն հեղինակություն է ձեռք բերել ոչ միայն սյուժեի ինքնատիպության և կառուցվածքի, որը հիմնված է պոստմոդերնիստական և էքզիստենցիալիստական վեպերի լեզվաոճական շերտերի համադրումով, այլ նաև տարբեր ժանրային տարրերի միաձուլուման շնորհիվ։ Ընդունելով «հոտ» փոխաբերությունը որպես իր ստեղծագործության կառուցվածքային և իմաստային հայեցակարգային միավոր՝ Պ. Զյուսքինդը ստեղծում է իր հեղինակային նորաբանությունները, որոնք ձևավորվել են մարդկային գրեթե բոլոր զգայարանների սինեսթեզիկ համակցությամբ։ Այս կերպ հեղինակին հաջողվում է ստեղծել գլխավոր հերոսի՝ Գրենույի և վեպի այլ գործող անձանց կերպարները: Օգտագործելով կերպարների լեզվական ոճերը ոչ միայն երկխոսությունների, այլև նրանց «ներքին» մենախոսությունների ընթացքում՝ հեղինակը միանգամից մի քանի գործառութային խնդիր է իրականացնում՝ հիմնավորելով նրանց գործողությունների դրդապատճառները, բացահայտելով վեպի լարված և խճճված սյուժետի առանցքային էությունը՝ ցնցելով ընթերցողին գեղեցկության և չարության հակադրությամբ: Վեպի հիմնական խնդիրն է դառնում իր իսկ ստեղծած աշխարհում սեփական կարգավիճակի, սեփական դրության դրամատիզմի, ողբերգականության գիտակցումը:
Keywords: Սինեսթեզիա; նորաբանություն; բույր; հոտառություն; հոտ; զգայարանների համակցություն; բուրմունքի հանճար