(untitled) (ԵՊՀ Գիտական տեղեկագիր. Երկրաբանական և աշխարհագրական գիտություններ, 2025)
1990 թվականից ի վեր, հողերի սեփականաշնորհման հետևանքով, պետությունը կորցրել է հողային ռեսուրսների կառավարման և վերահսկման իր հիմնական գործառույթները, ինչը հանգեցրել է բացասական փոփոխությունների և գեոէկոլոգիական խնդիրների սրման: 1999 թվականի դրությամբ տարածաշրջանում գյուղատնտեսական հողերի 493.5 հեկտարը (0.4%) արդեն դեգրադացված էր: Դեգրադացված հողերի տեսակների՝ ըստ բարձրության գոտիների ուսումնասիրության տվյալների հիման վրա մշակվել է ռիսկի մակարդակների դասակարգում: Բացահայտվել և քարտեզագրվել են շրջակա միջավայրի արտակարգ իրավիճակների ռիսկի (ՇԱՌ) երեք աստիճանավորումներ: Յուրաքանչյուր տարածքի համար բացահայտվել են հիմնական խնդիրներ. այդ խնդիրների հետագա սրումը մարդածին ճնշման աճի պատճառով կարող է հանգեցնել տարածքում տեղական ՇԱՌ-ի առաջացմանը: ՇԱՌ-ի առաջացման բարձր աստիճանը բնութագրվում է զգալի և վատ փոխհատուցված փոփոխություններով, հողերի կորստով (աղակալում, ճահճացում), միջինը՝ բնական ռեսուրսների ներուժի մասնակի կորստով (հողի էրոզիայի տարածում), ցածր՝ ամենաթույլ դեգրադացիան՝ հողերի մասնակի կորստով (քարհանքեր և մակերեսային կրաքարային հանքավայրերի աղբանոցներ):