Յուրի Ավետիսյան, Ժամանակակից հայոց լեզու. ձևաբանություն

Ամփոփում

Հայ լեզ­վա­բա­նութ­յան ողջ պատ­մութ­յան ըն­թաց­քում ա­մե­նից շատ ու­սում­նա­սի­րութ­յան է են­թարկ­վել հա­յոց լեզ­վի ձևա­բա­նա­կան մա­կար­դա­կը՝ Թ­րա­կա­ցու մեկ­նիչ­նե­րից  սկսած, Մ­խի­թար­յան միա­բա­նութ­յան եր­կու ճյու­ղե­րի քե­րա­կան­նե­րի կա­պի­տալ աշ­խա­տութ­յուն­նե­րով հիմ­նա­վոր­ված, մինչև մե­րօր­յա գիտ­նա­կան­նե­րի աշ­խա­տութ­յուն­նե­րը: Լեզ­վա­բան բա­նա­սեր­նե­րը գրել են մե­նագ­րութ­յուն­ներ, հոդ­ված­ներ, պաշտ­պա­նել թեկ­նա­ծո­ւա­կան ու դոկ­տո­րա­կան ա­տե­նա­խո­սութ­յուն­ներ, ստեղ­ծել են ձևա­բա­նութ­յան բու­հա­կան ձեռ­նարկ­ներ ու դա­սագր­քեր: Սա­կայն վեր­ջին մի քա­նի տաս­նամ­յակ­նե­րում բարձ­րա­գույն ու­սում­նա­կան հաս­տա­տութ­յուն­նե­րի մաս­նա­գի­տա­կան ֆա­կուլ­տետ­նե­րի բա­կա­լավ­րիա­տի և մա­գիստ­րա­տու­րա­յի ու­սա­նո­ղութ­յան հա­մար ձևա­բա­նութ­յա­նը նվիր­ված որ­ևէ նոր ամ­բող­ջա­կան ձեռ­նարկ կամ դա­սա­գիրք չի հրա­տա­րակ­վել: Ա­հա այդ պա­կա­սը գա­լիս է լրաց­նե­լու Յու­րի Ա­վե­տիս­յա­նի սույն դա­սա­գիր­քը (դա­սա­գիրք եզ­րույ­թը գոր­ծա­ծում եմ, քան­զի կար­ծում եմ՝ այն հա­մա­պա­տաս­խա­նում է բու­հա­կան դա­սագր­քի  չա­փո­րո­շիչ­նե­րին): Դա հաս­տատ­վում է մի շարք փաս­տարկ­նե­րով: