Բազմալեզվությունը թվային դիվանագիտության մեջ․ լեզվական առանձնահատկությունները և սոցիալ-քաղաքական հետևանքները
DOI:
https://doi.org/10.46991/hc.2025.22.2.170Բանալի բառեր:
Թվային դիվանագիտություն, բազմալեզվություն, լեզվական ընտրություն, փափուկ ուժ,, լեզվական անհավասարություն, գլոբալ Հաղորդակցություն, լեգիտիմություն, իշխանություն, դիսկուրսԱմփոփում
Դիվանագիտական պրակտիկայի արագ թվայնացումը արմատապես փոխել է այն ձևերը, որոնց միջոցով պետությունները հաղորդակցվում են, բանակցում և ազդեցություն են գործադրում գլոբալ հարթակում։ Սույն հոդվածը ուսումնասիրում է բազմալեզվության դերը՝ որպես թվային դիվանագիտության ռազմավարական, քաղաքական և սոցիոմշակութային բաղադրիչ։ Թեև գիտական գրականության մեծ մասը կենտրոնացած է տեխնոլոգիական նորարարությունների և հաղորդակցության արդյունավետության վրա, լեզվական ընտրությունները հաճախ մնում են համեմատաբար քիչ ուսումնասիրված։
Հենվելով սոցիոլեզվաբանության, հաղորդակցության ուսումնասիրությունների և միջազգային հարաբերությունների տեսական մոտեցումների վրա՝ հետազոտությունը վերլուծում է, թե ինչպես է լեզվի ընտրությունը ձևավորում տեսանելիությունը, մատչելիությունը, լեգիտիմությունը և «փափուկ ուժի» դրսևորումը թվային միջավայրերում։ Հոդվածում նաև քննարկվում են գլոբալ լեզվական հիերարխիաներից, մեքենայական թարգմանության վրա գերազանցապես ապավինելուց և լեզվական անհավասարություններից բխող մարտահրավերները, որոնք կարող են մարգինալացնել որոշ համայնքներ միջազգային դիսկուրսում։
Բազմալեզվությունը թվային հաղորդակցության պարզապես տեխնիկական առանձնահատկություն չէ, այլ քաղաքական ակտ՝ ներգրավված իշխանական հարաբերությունների, մշակութային ինքնության ձևավորման և գլոբալ կառավարման գործընթացներում։ Վերջիվերջո, հոդվածը բազմալեզվությունը ներկայացնում է որպես ժամանակակից թվային դիվանագիտության հիմնարար տարր և թվային դարաշրջանում արդար և ներառական գլոբալ հաղորդակցության նախապայման։
Ներբեռնումներ
Հղումներ
References
1. C. Bjola & M. Holmes (eds.), Digital Diplomacy: Theory and Practice (London: Routledge, 2015); I. Manor, The Digitalization of Public Diplomacy (London: Palgrave Macmillan, 2019).
2. J. Pamment, New Public Diplomacy in the 21st Century (London: Routledge, 2014).
3. P. Bourdieu, Language and Symbolic Power (Cambridge: Harvard University Press, 1991); J. S. Nye, Soft Power (New York: PublicAffairs, 2004).
4. R. Phillipson, Linguistic Imperialism (Oxford: Oxford University Press, 1992); M. Warschauer, Technology and Social Inclusion (Cambridge: MIT Press, 2003).
5. N. Fairclough, Critical Discourse Analysis (London: Longman, 1995); R. Wodak, The Politics of Fear (London: SAGE, 2015).
6. J. Melissen (ed.), The New Public Diplomacy (London: Palgrave Macmillan, 2005).
7. P. Seib, Real-Time Diplomacy (New York: Palgrave Macmillan, 2012).
8. J. Habermas, The Structural Transformation of the Public Sphere (Cambridge: Polity Press, 1989).
9. M. Castells, Communication Power (Oxford: Oxford University Press, 2009).
10. C. Bjola & J. Pamment, “Digital Diplomacy and International Organisations,” The Hague Journal of Diplomacy 14, no. 1–2 (2019): 1–22.
11. J. Kurbalija, An Introduction to Internet Governance (Geneva: DiploFoundation, 2016).
12. R. Adler-Nissen, Stigma Management in International Relations (Cambridge: Cambridge University Press, 2014).
13. M. Gillespie & A. Webb, “Diasporas and Diplomacy,” Global Media and Communication 8, no. 3 (2012): 253–272.
14. Cull, “The Long Road to Public Diplomacy 2.0,” International Studies Review 15, no. 1 (2013): 123–139.
15. Nye, J. S. (2004). Soft power: The means to success in world politics. PublicAffairs.
16. Pamment, J. (2014). New public diplomacy in the 21st century: A comparative study of policy and practice. Routledge.
17. Phillipson, R. (1992). Linguistic imperialism. Oxford University Press.
18. Seib, P. (2012). Real-time diplomacy: Politics and power in the social media era. Palgrave Macmillan
19. N. Snow & P. M. Taylor (eds.), Routledge Handbook of Public Diplomacy (London: Routledge, 2009).
Ներբեռնումներ
Հրատարակվել է
Թողարկում
Բաժին
Արտոնագհր
Copyright (c) 2025 Աննա Տարոյան
Այս աշխատանքն արտոնագրված է որպես a Creative Commons Attribution-NonCommercial-ShareAlike 4.0 International License.
