Մեղադրյալի «պարտադիր» ձերբակալումն ու անմիջականորեն ծագած հիմնավոր կասկածով անձի ձերբա­կալ­ման անհնարինությունը

Ամփոփում

Հոդ­վա­ծը նվիր­ված է անձ­նա­կան ա­զա­տութ­յան ի­րա­վուն­քի պաշտ­պա­նութ­յան գործ­նա­կան հիմ­նախն­դիր­նե­րին՝ հան­ցանք կա­տա­րած լի­նե­լու ան­մի­ջա­կա­նո­րեն ծա­գած կաս­կա­ծի հի­ման վրա ձեր­բա­կալ­ելու և դա­տա­րան ներ­կա­յաց­նե­լու հա­մար, ա­զա­տութ­յան մեջ գտնվող մե­ղադր­յա­լի ձեր­բա­կալ­ման ի­րա­վա­կար­գա­վո­րում­նե­րի հա­մա­տեքս­տում։

Անդ­րա­դառ­նա­լով հան­ցանք կա­տա­րե­լու ան­մի­ջա­կա­նո­րեն ծա­գած հիմ­նա­վոր կաս­կա­ծով ձեր­բա­կալ­մա­նը՝ հե­ղի­նա­կը քննա­դա­տում է Վճռա­բեկ դա­տա­րա­նի ի­րա­վուն­քում սահ­ման­ված՝ նա­խա­ձեռն­ված քրեա­կան վա­րույ­թով ձեր­բա­կալ­ման այս տե­սա­կը կի­րա­ռե­լու բա­ցար­ձակ ար­գել­քը։ Հիմ­նա­վո­րե­լով, որ քրեա­կան վա­րույթ նա­խա­ձեռն­ված լի­նելն ինք­նին չի բա­ցա­ռում ար­տա­քին հան­ցան­շան­նե­րով ան­ձին ան­հա­պաղ ձեր­բա­կա­լե­լու ի­րա­վի­ճակ­նե­րը՝ հե­ղի­նակն ա­նըն­դու­նե­լի է հա­մա­րում հան­ցանք կա­տա­րած լի­նե­լու հիմ­նա­վոր կաս­կածն ան­մի­ջա­կա­նո­րեն ծա­գած հա­մա­րե­լու՝ «քրեա­կան վա­րույթ նա­խա­ձեռն­ված չլի­նե­լու» չա­փա­նի­շը և դ­րա փո­խա­րեն ա­ռաջ է քա­շում «կաս­կածն ա­պա­ցույց­նե­րից չբխե­լու» չա­փա­նի­շը։

Անդ­րա­դառ­նա­լով ձեր­բա­կալ­ման մյուս տե­սա­կին՝ հե­ղի­նա­կը պնդում է, որ քրեա­կան դա­տա­վա­րութ­յան օ­րենս­գիր­քը սահ­մա­նել է դա­տա­րան ներ­կա­յաց­նե­լու հա­մար ա­զա­տութ­յան մեջ գտնվող մե­ղադր­յա­լին պար­տա­դիր ձեր­բա­կա­լե­լու պա­հանջ, որն ան­ձի ա­նա­զա­տութ­յան կան­խա­վար­կա­ծի դրսևո­րում է և հա­կա­սում է անձ­նա­կան ա­զա­տութ­յան կան­խա­վար­կա­ծին ու քմա­հաճ ձեր­բա­կալ­ման մի­ջազ­գա­յին-ի­րա­վա­կան ար­գել­քին։ Հե­ղի­նա­կը կարծում է, որ օ­րենս­դի­րը մե­ղադր­յա­լի ձեր­բա­կա­լու­մը պար­տա­դիր է հա­մա­րել ձևա­կան նպա­տակ­նե­րով՝ մե­ղադր­յա­լին կա­լա­նա­վո­րե­լու միջ­նոր­դութ­յու­նը պատ­շաճ հա­մա­րե­լու և կա­լա­նա­վոր­ման ըն­թա­ցա­կարգ սկսե­լու հա­մար՝ նպա­տակ ու­նե­նա­լով վեր­ջի­նիս կա­լա­նա­վո­րող դա­տա­րա­նին զերծ պա­հելու ա­զա­տութ­յու­նից զրկող հա­մար­վե­լու բե­ռից։