Ժամանակայնության խնդիրը ֆենոմենոլոգիական հոգեբուժությունում
DOI:
https://doi.org/10.46991/BYSU:E/2018.9.1.050Բանալի բառեր:
հոգեբանական ժամանակ, հոգեբանական վերլուծություն, պատճառահետևանքային սկզբունք, անձի փորձի ժամանակային կառուցվածքը, մարդու վերաբերմունքը հիվանդությանըԱմփոփում
Եթե գիտական հետազոտության առարկան դառնում է հոգեբանական ժամանակը, ապա այդ դեպքում մենք ընդհանապես ոչ մի քայլ առաջ չենք շարժվում՝ հիմնվելով հոգեբանական երևույթների պատճառահետևանքային սկզբունքի դիտարկման վրա: Մարդու համար հատուկ արժեք է ներկայացնում ինչպես շրջակա աշխարհի կանխատեսելիությունը, այնպես էլ՝ ինքն իր: Բացատրելու հմտությունը, վերջին հաշվով, ապրելու կարողությունն է: Մարդու ներքին աշխարհը ու մարդուց դուրս գտնվող աշխարհը պետք է ունենան հստակ մեկնաբանող մոդելներ: Այդ իսկ պատճառով մարդուն հատուկ է գոյություն ունեցող ամեն ինչի միջև պատճառահետևանքային կապի որոնումը:
Հղումներ
Ներբեռնումներ
Հրատարակվել է
2018-03-04
Թողարկում
Բաժին
Articles
Արտոնագհր
Copyright (c) 2021 Bulletin of Yerevan University
Այս աշխատանքն արտոնագրված է որպես a Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License.
Ինչպես մեջբերել
Միքայելյան Վ. (2018). Ժամանակայնության խնդիրը ֆենոմենոլոգիական հոգեբուժությունում. Բանբեր Երևանի համալսարանի. Փիլիսոփայություն, Հոգեբանություն, 9(1 (25), 50-59. https://doi.org/10.46991/BYSU:E/2018.9.1.050
